روزگار

روزگار عجیبی است. جاده ای بی انتها که در آن همه به فکر رفتن هستند بی آنکه بدانند انتهای مسیر کجاست.

دیگر کسی به تابلوهای راهنما توجهی نمیکنند و صرفا میروند و میروند.به انتهایی بی انتها.

بی آنکه توجهی به سرعت کنند.

عواقب دارد. بی هوا رفتن عواقب دارد که نه در این زمان بلکه چند صباحی دیگر معلوم میشود و آن زمان است که این جمله معروف یادم میافتد که چقدر زود دیر شد.

بیاییم تا دیر نشده زود سرعتمان را کم کنیم و به انتهای جاده ی بی انتها بیشتر بنگریم.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

یک پاسخ

  1. Analog گفت:

    روزگاریست همه به فکر رسیدن خودشون هستن.. حاضرن هر سختی و تحمل کنن و بی هوا برن به هوای اینکه من اولم.. ولی شاید تو این چیزی یا کسیو تنها بذارن که شاید با اون خیلی راحتر و شاد تر به ته جاده میرسیدند.
    خودخواهی و خوددیدن حرف اول این روزگاره

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده − سه =